banner
   
Home Sidderaal - Electrophorus electricus brasil Alfabetisch
Register
       
Leefgebied     Voortplanting
 
Sidderaal Ouwehands Dierenpark 2010
De sidderaal, wordt wel beschouwd als een zeer krachtige batterij met vinnen.
Drie elektrische organen maken samen bijna zestig procent van zijn lichaamsgewicht uit.
De twee elektrische polen bevinden zich respectievelijk aan het kop- en staartgedeelte.
Een ruim twee meter lange sidderaal geeft schokken af tot zo’n zeshonderd volt en bijna twee ampère. De vis gebruikt z’n elektrische vermogen om prooien te verdoven en om belagers af te weren. Volwassen sidderalen zijn vaak blind, waarschijnlijk als gevolg van het langdurige afgeven van elektrische ontladingen. De ontladingen zijn ook voor mensen niet ongevaarlijk; in een enkel geval zijn ze zelfs dodelijk.
Elektrische vissen zoals de sidderaal wekken stroom op in gemodificeerde spiercellen, zogenaamde elektrocyten. In aanleg zien deze cellen eruit als spiercellen, maar tijdens hun ontwikkeling blijft het vermogen om samen te trekken achter. Sidderaal Ouwehands Dierenpark 2010
Ze produceren alleen nog de bij de spiercontractie behorende elektrische impuls, de actiepotentiaal. Zo’n actiepotentiaal komt per cel ongeveer overeen met een batterijspanning van 0,1 V. Wanneer meerdere elektrocyten gelijktijdig een actiepotentiaal afvuren, ontstaat een elektrische schok.
 

Zuid-Amerika

17.000 eitjes

   
Leefomgeving Broedtijd
   

de rivieren
Amazone en Orinoco

een mannelijke aal maakt een nest
van zijn speeksel waarin het vrouwtje haar eieren legt.

   
Voedsel Leeftijd
   

ongewervelden zoals krabben en garnalen, amfibieën en vis, soms ook vogels

tot 20 jaar

   
Lengte en gewicht Bijzonderheden
   

2.50 meter
tot 20 kg.

Ook bekend als electrische paling.

De sidderaal is de langste vis uit de mesalenfamilie.

Bijzonderheden Sidderaal Ouwehands Dierenpark 2010 Net als de andere mesaalachtigen hebben mesalen een lang en aalachtig lijf, waarbij de rug en bostvinnen ontbreken en de anaalvin erg lang is en wordt gebruikt voor de voortbeweging.

De kieuwen zijn
te klein voor een normale kieuw-ademhaling, daarom moet de vis regelmatig naar het wateroppervlak komen om een hap lucht te nemen.
Van de zijkant gezien heeft het lichaam van de vis een aalachtige vorm, van voren gezien is de vorm het best te typeren als cirkelvormig. De kop is min of meer recht.
Sidderalen zijn nachtdieren en komen voornamelijk voor in kalme wateren van diepe rivieren en moerassen. In waters met een sterke stroming kunnen de vissen zichzelf ingraven. Het aantal elektrocyten dat achter elkaar (in serie) ligt, bepaalt de spanning. De stroomsterkte wordt bepaald door het aantal cellen dat naast elkaar (parallel) ligt. In de loop van de evolutie hebben de elektrische vissen zich aangepast aan hun omgeving. Zoetwatervissen als de sidderaal, die in een slecht geleidend medium leven, hebben veel elektrocyten in serie liggen en weinig parallel.

Daarmee kunnen ze elektrische schokken afgeven van enkele honderden volts, maar de stroomsterkte is relatief laag.