banner
   
Home Maleise sabelsprinkhaan - Mycopoda elongata Alfabetisch
Register
       
Leefgebied     Voortplanting
 
Maleise sabelsprinkhaan Diergaarde Blijdorp 2009 Maleise sabelsprinkhaan Diergaarde Blijdorp 2009
Sabelsprinkhanen kunnen met hun lange achterpoten wel springen, maar ze bezitten toch niet de geweldige springcapaciteiten van de veldsprinkhanen. Ze verplaatsen zich dan ook hoofdzakelijk door klimmen
en kruipen.

Sabelsprinkhanen brengen geluid voort, weliswaar door middel van striduleren, maar het mechanisme wijkt af van dat van de veldsprinkhanen.

Aan de basis van de linkervoorvleugel bevindt zich een verdikte ader die een reeks zeer fijne tandjes draagt. Deze ader wordt tegen de achterrand van de rehtervoorvleugel gewereven zodat de vleugels gaan trillen.

Het geluid wat door de mannetjes wordt geproduceerd dient om de vrouwtjes te lokken.

Maleise sabelsprinkhaan Diergaarde Blijdorp 2009 Maleise sabelsprinkhaan Diergaarde Blijdorp 2009

Het is dus noodzakelijk dat de vrouwtjes dit geluid kunnen horen.

Sabelsprinkhanen hebben gehoororganen, welke zijn gelegen in het tweede lid van de voorpoten (de zogenaamde scheen).

   
 

Azië

   
Leefomgeving Broedtijd
   

bosrijk gebied

   
Voedsel Leeftijd
   

hoofdzakelijk plantaardig, maar ook insecten

   
Lengte en gewicht Bijzonderheden
   

 

De sabel is geen "wapen", maar een legbuis en komt alleen bij vrouwtjes voor.

Met de legboor worden kleine gleufjes gemaakt in stengel, bladeren of boomschors. Hierin deponeert het vrouwtje haar eieren.